देवा ऊचुः:
स शोभमानो वरदः खड्गी वाणी शरासनी |
९४ क
देवा ऊचुः:
हसन्निवाव्रवीद्देवो सारथिः को भविष्यति ||
९४ ख
देवा ऊचुः:
तमव्रुवन्देवगणा यं भवान्संनिय़ोक्ष्यते |
९५ क
देवा ऊचुः:
स भविष्यति देवेश सारथिस्ते न संशय़ः ||
९५ ख
देवा ऊचुः:
तानव्रवीत्पुनर्देवो मत्तः श्रेष्ठतरो हि यः |
९६ क
देवा ऊचुः:
तं सारथिं कुरुध्वं मे स्वय़ं सञ्चिन्त्य माचिरम् ||
९६ ख
देवा ऊचुः:
एतच्छ्रुत्वा ततो देवा वाक्यमुक्तं महात्मना |
९७ क
देवा ऊचुः:
गत्वा पितामहं देवं प्रसाद्यैवं वचोऽव्रुवन् ||
९७ ख
देवा ऊचुः:
देव त्वय़ेदं कथितं त्रिदशारिनिवर्हणम् |
९८ क
देवा ऊचुः:
तथा च कृतमस्माभिः प्रसन्नो वृषभध्वजः ||
९८ ख
देवा ऊचुः:
रथश्च विहितोऽस्माभिर्विचित्राय़ुधसंवृतः |
९९ क
देवा ऊचुः:
सारथिं तु न जानीमः कः स्यात्तस्मिन्रथोत्तमे ||
९९ ख
देवा ऊचुः:
तस्माद्विधीय़तां कश्चित्सारथिर्देवसत्तम |
१०० क
देवा ऊचुः:
सफलां तां गिरं देव कर्तुमर्हसि नो विभो ||
१०० ख
देवा ऊचुः:
एवमस्मासु हि पुरा भगवन्नुक्तवानसि |
१०१ क
देवा ऊचुः:
हितं कर्तास्मि भवतामिति तत्कर्तुमर्हसि ||
१०१ ख
देवा ऊचुः:
स देव युक्तो रथसत्तमो नो; दुरावरो द्रावणः शात्रवाणाम् |
१०२ क
देवा ऊचुः:
पिनाकपाणिर्विहितोऽत्र योद्धा; विभीषय़न्दानवानुद्यतोऽसौ ||
१०२ ख
देवा ऊचुः:
तथैव वेदाश्चतुरो हय़ाग्र्या; धरा सशैला च रथो महात्मन् |
१०३ क
देवा ऊचुः:
नक्षत्रवंशोऽनुगतो वरूथे; यस्मिन्योद्धा सारथिनाभिरक्ष्यः ||
१०३ ख
देवा ऊचुः:
तत्र सारथिरेष्टव्यः सर्वैरेतैर्विशेषवान् |
१०४ क
देवा ऊचुः:
तत्प्रतिष्ठो रथो देव हय़ा योद्धा तथैव च |
१०४ ख
देवा ऊचुः:
कवचानि च शस्त्राणि कार्मुकं च पितामह ||
१०४ ग
देवा ऊचुः:
त्वामृते सारथिं तत्र नान्यं पश्यामहे वय़म् |
१०५ क
देवा ऊचुः:
त्वं हि सर्वैर्गुणैर्युक्तो देवताभ्योऽधिकः प्रभो |
१०५ ख
देवा ऊचुः:
सारथ्ये तूर्णमारोह संय़च्छ परमान्हय़ान् ||
१०५ ग
देवा ऊचुः:
इति ते शिरसा नत्वा त्रिलोकेशं पितामहम् |
१०६ क
देवा ऊचुः:
देवाः प्रसादय़ामासुः सारथ्याय़ेति नः श्रुतम् ||
१०६ ख
व्रह्मो उवाच:
नात्र किञ्चिन्मृषा वाक्यं यदुक्तं वो दिवौकसः |
१०७ क
व्रह्मो उवाच:
संय़च्छामि हय़ानेष युध्यतो वै कपर्दिनः ||
१०७ ख
व्रह्मो उवाच:
ततः स भगवान्देवो लोकस्रष्टा पितामहः |
१०८ क
व्रह्मो उवाच:
सारथ्ये कल्पितो देवैरीशानस्य महात्मनः ||
१०८ ख
व्रह्मो उवाच:
तस्मिन्नारोहति क्षिप्रं स्यन्दनं लोकपूजिते |
१०९ क
व्रह्मो उवाच:
शिरोभिरगमंस्तूर्णं ते हय़ा वातरंहसः ||
१०९ ख
व्रह्मो उवाच:
महेश्वरे त्वारुहति जानुभ्यामगमन्महीम् |
१११ क
व्रह्मो उवाच:
अभीशून्हि त्रिलोकेशः सङ्गृह्य प्रपितामहः |
१११ ख
व्रह्मो उवाच:
तानश्वांश्चोदय़ामास मनोमारुतरंहसः ||
१११ ग
व्रह्मो उवाच:
ततोऽधिरूढे वरदे प्रय़ाते चासुरान्प्रति |
११२ क
व्रह्मो उवाच:
साधु साध्विति विश्वेशः स्मय़मानोऽभ्यभाषत ||
११२ ख
व्रह्मो उवाच:
याहि देव यतो दैत्याश्चोदय़ाश्वानतन्द्रितः |
११३ क
व्रह्मो उवाच:
पश्य वाह्वोर्वलं मेऽद्य निघ्नतः शात्रवान्रणे ||
११३ ख
व्रह्मो उवाच:
ततस्तांश्चोदय़ामास वाय़ुवेगसमाञ्जवे |
११४ क
व्रह्मो उवाच:
येन तत्त्रिपुरं राजन्दैत्यदानवरक्षितम् ||
११४ ख
व्रह्मो उवाच:
अथाधिज्यं धनुः कृत्वा शर्वः सन्धाय़ तं शरम् |
११५ क
व्रह्मो उवाच:
युक्त्वा पाशुपतास्त्रेण त्रिपुरं समचिन्तय़त् ||
११५ ख
व्रह्मो उवाच:
तस्मिन्स्थिते तदा राजन्क्रुद्धे विधृतकार्मुके |
११६ क
व्रह्मो उवाच:
पुराणि तानि कालेन जग्मुरेकत्वतां तदा ||
११६ ख
व्रह्मो उवाच:
एकीभावं गते चैव त्रिपुरे समुपागते |
११७ क
व्रह्मो उवाच:
वभूव तुमुलो हर्षो दैवतानां महात्मनाम् ||
११७ ख
व्रह्मो उवाच:
ततो देवगणाः सर्वे सिद्धाश्च परमर्षय़ः |
११८ क
व्रह्मो उवाच:
जय़ेति वाचो मुमुचुः संस्तुवन्तो मुदान्विताः ||
११८ ख
व्रह्मो उवाच:
ततोऽग्रतः प्रादुरभूत्त्रिपुरं जघ्नुषोऽसुरान् |
११९ क
व्रह्मो उवाच:
अनिर्देश्योग्रवपुषो देवस्यासह्यतेजसः ||
११९ ख
व्रह्मो उवाच:
स तद्विकृष्य भगवान्दिव्यं लोकेश्वरो धनुः |
१२० क
व्रह्मो उवाच:
त्रैलोक्यसारं तमिषुं मुमोच त्रिपुरं प्रति |
१२० ख
व्रह्मो उवाच:
तत्सासुरगणं दग्ध्वा प्राक्षिपत्पश्चिमार्णवे ||
१२० ग
व्रह्मो उवाच:
एवं तत्त्रिपुरं दग्धं दानवाश्चाप्यशेषतः |
१२१ क
व्रह्मो उवाच:
महेश्वरेण क्रुद्धेन त्रैलोक्यस्य हितैषिणा ||
१२१ ख
व्रह्मो उवाच:
स चात्मक्रोधजो वह्निर्हाहेत्युक्त्वा निवारितः |
१२२ क
व्रह्मो उवाच:
मा कार्षीर्भस्मसाल्लोकानिति त्र्यक्षोऽव्रवीच्च तम् ||
१२२ ख
व्रह्मो उवाच:
ततः प्रकृतिमापन्ना देवा लोकास्तथर्षय़ः |
१२३ क
व्रह्मो उवाच:
तुष्टुवुर्वाग्भिरर्थ्याभिः स्थाणुमप्रतिमौजसम् ||
१२३ ख
व्रह्मो उवाच:
तेऽनुज्ञाता भगवता जग्मुः सर्वे यथागतम् |
१२४ क
व्रह्मो उवाच:
कृतकामाः प्रसन्नेन प्रजापतिमुखाः सुराः ||
१२४ ख
व्रह्मो उवाच:
यथैव भगवान्व्रह्मा लोकधाता पितामहः |
१२५ क
व्रह्मो उवाच:
संय़च्छ त्वं हय़ानस्य राधेय़स्य महात्मनः ||
१२५ ख
व्रह्मो उवाच:
त्वं हि कृष्णाच्च कर्णाच्च फल्गुनाच्च विशेषतः |
१२६ क
व्रह्मो उवाच:
विशिष्टो राजशार्दूल नास्ति तत्र विचारणा ||
१२६ ख
व्रह्मो उवाच:
युद्धे ह्ययं रुद्रकल्पस्त्वं च व्रह्मसमोऽनघ |
१२७ क
व्रह्मो उवाच:
तस्माच्छक्तौ युवां जेतुं मच्छत्रूंस्ताविवासुरान् ||
१२७ ख
व्रह्मो उवाच:
यथा शल्याद्य कर्णोऽय़ं श्वेताश्वं कृष्णसारथिम् |
१२८ क
व्रह्मो उवाच:
प्रमथ्य हन्यात्कौन्तेय़ं तथा शीघ्रं विधीय़ताम् |
१२८ ख
व्रह्मो उवाच:
त्वय़ि कर्णश्च राज्यं च वय़ं चैव प्रतिष्ठिताः ||
१२८ ग
व्रह्मो उवाच:
इमं चाप्यपरं भूय़ इतिहासं निवोध मे |
१२९ क
व्रह्मो उवाच:
पितुर्मम सकाशे यं व्राह्मणः प्राह धर्मवित् ||
१२९ ख
व्रह्मो उवाच:
श्रुत्वा चैतद्वचश्चित्रं हेतुकार्यार्थसंहितम् |
१३० क
व्रह्मो उवाच:
कुरु शल्य विनिश्चित्य मा भूदत्र विचारणा ||
१३० ख
व्रह्मो उवाच:
भार्गवाणां कुले जातो जमदग्निर्महातपाः |
१३१ क
व्रह्मो उवाच:
तस्य रामेति विख्यातः पुत्रस्तेजोगुणान्वितः ||
१३१ ख
व्रह्मो उवाच:
स तीव्रं तप आस्थाय़ प्रसादय़ितवान्भवम् |
१३२ क
व्रह्मो उवाच:
अस्त्रहेतोः प्रसन्नात्मा निय़तः संय़तेन्द्रिय़ः ||
१३२ ख
व्रह्मो उवाच:
तस्य तुष्टो महादेवो भक्त्या च प्रशमेन च |
१३३ क
व्रह्मो उवाच:
हृद्गतं चास्य विज्ञाय़ दर्शय़ामास शङ्करः ||
१३३ ख
ईश्वर उवाच:
राम तुष्टोऽस्मि भद्रं ते विदितं मे तवेप्सितम् |
१३४ क
ईश्वर उवाच:
कुरुष्व पूतमात्मानं सर्वमेतदवाप्स्यसि ||
१३४ ख
ईश्वर उवाच:
दास्यामि ते तदास्त्राणि यदा पूतो भविष्यसि |
१३५ क
ईश्वर उवाच:
अपात्रमसमर्थं च दहन्त्यस्त्राणि भार्गव ||
१३५ ख
ईश्वर उवाच:
इत्युक्तो जामदग्न्यस्तु देवदेवेन शूलिना |
१३६ क
ईश्वर उवाच:
प्रत्युवाच महात्मानं शिरसावनतः प्रभुम् ||
१३६ ख
ईश्वर उवाच:
यदा जानासि देवेश पात्रं मामस्त्रधारणे |
१३७ क
ईश्वर उवाच:
तदा शुश्रूषतेऽस्त्राणि भवान्मे दातुमर्हति ||
१३७ ख
दुर्योधन उवाच:
ततः स तपसा चैव दमेन निय़मेन च |
१३८ क
दुर्योधन उवाच:
पूजोपहारवलिभिर्होममन्त्रपुरस्कृतैः ||
१३८ ख
दुर्योधन उवाच:
आराधय़ितवाञ्शर्वं वहून्वर्षगणांस्तदा |
१३९ क
दुर्योधन उवाच:
प्रसन्नश्च महादेवो भार्गवस्य महात्मनः ||
१३९ ख
दुर्योधन उवाच:
अव्रवीत्तस्य वहुशो गुणान्देव्याः समीपतः |
१४० क
दुर्योधन उवाच:
भक्तिमानेष सततं मय़ि रामो दृढव्रतः ||
१४० ख
दुर्योधन उवाच:
एवं तस्य गुणान्प्रीतो वहुशोऽकथय़त्प्रभुः |
१४१ क
दुर्योधन उवाच:
देवतानां पितॄणां च समक्षमरिसूदनः ||
१४१ ख
दुर्योधन उवाच:
एतस्मिन्नेव काले तु दैत्या आसन्महावलाः |
१४२ क