कर्ण पर्व
अध्याय
१२
सञ्जय़ उवाच
इषुभिर्वहुभिस्तूर्णं विद्ध्वा प्राणान्ररास सः ||
१० ख
विराट पर्व
अध्याय
५८
वैशम्पाय़न उवाच
इषुभिर्वहुभिस्तूर्णं समरे लोमवाहिभिः |
६ क
द्रोण पर्व
अध्याय
७४
सञ्जय़ उवाच
इषुभिर्वहुभिस्तूर्णं सर्वानेव समावृणोत् ||
४७ ख
शल्य पर्व
अध्याय
१६
सञ्जय़ उवाच
इषुभिर्विमलाभासैश्छादय़न्तौ परस्परम् |
७० क
विराट पर्व
अध्याय
३१
वैशम्पाय़न उवाच
इषुभिर्व्यतिसंय़द्भिरादित्योऽन्तरधीय़त |
६ क
शल्य पर्व
अध्याय
२३
सञ्जय़ उवाच
इषुभिश्छाद्यमानानां समरे सव्यसाचिना ||
५४ ख
द्रोण पर्व
अध्याय
१११
सञ्जय़ उवाच
इषुभिश्छादय़ामास भीमसेनं समन्ततः ||
६ ख
भीष्म पर्व
अध्याय
११३
सञ्जय़ उवाच
इषुभिस्ताड्यमानाश्च नाराचैश्च सहस्रशः ||
९ ख
भीष्म पर्व
अध्याय
११२
सञ्जय़ उवाच
इषुभिस्तूर्णमव्यग्रो वहुभिः स समाचिनोत् ||
६३ ख
विराट पर्व
अध्याय
५३
वैशम्पाय़न उवाच
इषुभिस्तूर्णमाकाशं वहुभिश्च समावृणोत् ||
४४ ख
द्रोण पर्व
अध्याय
१६४
सञ्जय़ उवाच
इषुरासीन्न संश्लिष्टो न पूतिर्न च जिह्मगः ||
१२ ख
कर्ण पर्व
अध्याय
२४
देवा ऊचुः
इषुश्चाप्यभवद्विष्णुर्ज्वलनः सोम एव च |
८४ क
द्रोण पर्व
अध्याय
९
वैशम्पाय़न उवाच
इषुसम्वाधमाकाशं कुर्वन्कपिवरध्वजः |
१४ ख
कर्ण पर्व
अध्याय
१५
सञ्जय़ उवाच
इषुसम्वाधमाकाशमकरोद्दिश एव च ||
२४ ग
द्रोण पर्व
अध्याय
७३
सञ्जय़ उवाच
इषूणां संनिपातेन शव्दो धाराभिघातजः |
१४ क
द्रोण पर्व
अध्याय
१२०
सञ्जय़ उवाच
इषूणामक्षय़त्वं च धनुषो गाण्डिवस्य च ||
५० ख
आश्वमेधिक पर्व
अध्याय
७४
वैशम्पाय़न उवाच
इषूनसक्तांस्त्वरितः प्राहिणोत्पाण्डवं प्रति ||
१५ ख
कर्ण पर्व
अध्याय
३२
सञ्जय़ उवाच
इषून्धनूंषि खड्गांश्च चक्राणि च परश्वधान् ||
११ ख
अनुशासन पर्व
अध्याय
१९
वदान्य उवाच
इष्टं किल गिरौ स्थानं तद्दिव्यमनुशुश्रुम |
१९ क
आश्वमेधिक पर्व
अध्याय
८६
वैशम्पाय़न उवाच
इष्टं गृहीत्वा नक्षत्रं धर्मराजो युधिष्ठिरः ||
४ ख
शान्ति पर्व
अध्याय
१९४
मनुरु उवाच
इष्टं च मे स्यादितरच्च न स्या; देतत्कृते कर्मविधिः प्रवृत्तः |
१० ख
उद्योग पर्व
अध्याय
१३९
कर्ण उवाच
इष्टं च वहुभिर्यज्ञैः सह सूतैर्मय़ासकृत् |
१४ क
द्रोण पर्व
अध्याय
५२
द्रोण उवाच
इष्टं च वहुभिर्यज्ञैर्न ते मृत्युभय़ाद्भय़म् ||
२८ ख
आदि पर्व
अध्याय
१४६
व्राह्मण्यु उवाच
इष्टं चैव हितं चैव तव चैव कुलस्य च ||
२५ ख
शान्ति पर्व
अध्याय
१९४
मनुरु उवाच
इष्टं त्वनिष्टं च न मां भजेते; त्येतत्कृते ज्ञानविधिः प्रवृत्तः ||
१० ग
अनुशासन पर्व
अध्याय
६०
भीष्म उवाच
इष्टं दत्तं च मन्येथा आत्मानं दानकर्मणा |
९ क
आदि पर्व
अध्याय
१११
वैशम्पाय़न उवाच
इष्टं दत्तं तपस्तप्तं निय़मश्च स्वनुष्ठितः |
२४ क
आश्वमेधिक पर्व
अध्याय
४४
व्रह्मो उवाच
इष्टं दत्तं तपोऽधीतं व्रतानि निय़माश्च ये |
२० क
सभा पर्व
अध्याय
३८
शिशुपाल उवाच
इष्टं दत्तमधीतं च यज्ञाश्च वहुदक्षिणाः |
२६ क
अनुशासन पर्व
अध्याय
१५
कृष्ण उवाच
इष्टं दत्तमधीतं च व्रतानि निय़माश्च ये |
३५ क
शल्य पर्व
अध्याय
६३
सञ्जय़ उवाच
इष्टं भृत्या भृताः सम्यग्भूः प्रशास्ता ससागरा |
१८ क
शल्य पर्व
अध्याय
४
सञ्जय़ उवाच
इष्टं मे वहुभिर्यज्ञैर्दत्ता विप्रेषु दक्षिणाः |
२६ क
वन पर्व
अध्याय
१२१
लोमश उवाच
इष्टं वहुविधैर्यज्ञैर्महद्भिर्भूरिदक्षिणैः ||
२ ख
आदि पर्व
अध्याय
१
सूत उवाच
इष्टं हि विदुषां लोके समासव्यासधारणम् ||
४९ ख
आश्वमेधिक पर्व
अध्याय
९०
वैशम्पाय़न उवाच
इष्टकाः काञ्चनीश्चात्र चय़नार्थं कृताभवन् |
३० क
शान्ति पर्व
अध्याय
२९२
वसिष्ठ उवाच
इष्टकाप्रस्तरे चैव कण्टकप्रस्तरे तथा ||
९ ख
शान्ति पर्व
अध्याय
२२१
भीष्म उवाच
इष्टगन्धः सुखस्पर्शः सर्वेन्द्रिय़सुखावहः ||
८५ ख
अनुशासन पर्व
अध्याय
१०१
शुक्र उवाच
इष्टगन्धानि देवानां पुष्पाणीति विभावय़ेत् ||
२६ ख
विराट पर्व
अध्याय
२७
वैशम्पाय़न उवाच
इष्टदानो महोत्साहः शश्वद्धर्मपराय़णः |
२३ क
शान्ति पर्व
अध्याय
१४९
गृध्र उवाच
इष्टदारविय़ुक्ताश्च पुत्रशोकान्वितास्तथा |
५३ क
आदि पर्व
अध्याय
५७
वैशम्पाय़न उवाच
इष्टप्रदानमुद्दिश्य शिष्टानां परिपालिनीम् ||
१७ ख
उद्योग पर्व
अध्याय
७८
नकुल उवाच
इष्टमर्थं महावाहो धर्मराजस्य केवलम् ||
१५ ख
अनुशासन पर्व
अध्याय
९५
ऋषय़ ऊचुः
इष्टमेतद्द्विजातीनां योऽय़ं ते शपथः कृतः |
७६ क
आदि पर्व
अध्याय
२२४
मन्दपाल उवाच
इष्टमेवङ्गते हित्वा सा तथैव च वर्तसे ||
३० ख
आश्वमेधिक पर्व
अध्याय
७०
वासुदेव उवाच
इष्टवन्तो भविष्यन्ति त्वय़ीष्टवति भारत ||
२५ ख
शान्ति पर्व
अध्याय
१४९
जम्वुक उवाच
इष्टवन्धुविय़ोगश्च तथैवाल्पं च जीवितम् ||
८० ख
आश्रमवासिक पर्व
अध्याय
४१
वैशम्पाय़न उवाच
इष्टवान्धवसंय़ोगमनाय़ासमनामय़म् |
२७ क
शान्ति पर्व
अध्याय
२९
वैशम्पाय़न उवाच
इष्टवान्स महातेजा दौःषन्तिर्भरतः पुरा ||
४२ ख
शान्ति पर्व
अध्याय
१७७
भृगुरु उवाच
इष्टश्चानिष्टगन्धश्च मधुरः कटुरेव च ||
२७ ख
आश्वमेधिक पर्व
अध्याय
४९
व्रह्मो उवाच
इष्टश्चानिष्टगन्धश्च मधुरोऽम्लः कटुस्तथा |
४२ क